WSKM Konin

STRONA GŁÓWNA
EKONOMIA I rok
EKONOMIA II rok
S U M
P O C Z T A

Koło Bankowości przy WSKM w Koninie

Informujemy, że 11 października 2015 roku utworzono
KOŁO BANKOWOŚCI
przy Wyższej Szkole Kadr Menedżerskich w Koninie.

Pierwsze zebranie odbyło się 23.10.2015 r.

Zapraszamy Studentów wszystkich kierunków studiów WSKM do udziału w spotkaniach!

 

Witam w semestrze zimowym 
roku akademickiego 2017/2018

Witryna umożliwia przekaz bieżących informacji związanych z moimi zajęciami, zawiera wykaz literatury przedmiotu - tej obowiązkowej oraz uzupełniającej dla Studentów I, II roku (licencjat) i SUM (II st.).

Stały kontakt umożliwia ze mną poczta e-mail.

Pozdrawiam serdecznie, do zobaczenia!

Najstarszy bank świata Banca Monte dei Paschi di Siena we Włoszech
(żródło: forsal.pl)

Początki polskiej bankowości centralnej przypadają - podobnie jak banków centralnych wielu państw europejskich - na pierwsze dziesięciolecia XIX w.1 Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na historyczną odmienność określeń bank centralny i bank emisyjny, których dzisiaj często używamy zamiennie. Bank centralny możnauznać za agenta państwa,które powierzyło mu określony zakresczynności, zmieniający się w kolejnych epokach. Na początku były to uprawnienia emisyjne (emisja biletów bankowych wymienialnych na pieniądz kruszcowy) oraz wykonywanie niektórych czynności na rzecz państwa - stąd dla opisu tych instytucji używano określenia bank emisyjny2 . Przez wiele dziesięcioleci banki emisyjne wykonywały także operacje depozytowo-kredytowe właściwe bankom komercyjnym. Z czasem - zasadniczo w ostatnich dziesięcioleciach XIX w. - zaczęto im powierzać funkcje przybliżające ich status do tego, co współcześnie rozumiemy jako bank centralny (bank emisyjny, bank państwa i bank banków). Proces ten przebiegał odmiennie w poszczególnych krajach i zależał od wielu okoliczności (w tym od stanu rozwoju bankowości komercyjnej) . W krajach peryferyjnych jeszcze w pierwszych dziesięcioleciach XX w. czynności "pierwszego banku" były bliższe bankowi emisyjnemu z XIX w. niż bankowi centralnemu. Status i zakres czynności banków emisyjnych określane były w specjalnych dokumentach, mających zazwyczaj charakter aktów ustawowych. Czynności emisyjne wiązały ich historię z historią państwa - wszak posiadanie własnego pieniądza było jednym z atrybutów państwowości. Pozostałe funkcje były odbiciem poziomu rozwoju systemu finansowego oraz cech systemu gospodarczego. Pierwszym polskim bankiem emisyjnym był Bank Polski powstały w 1828 r. w Królestwie Polskim . Jego działalność trwała niemal 60 lat. Został zlikwidowany w 1886 r., kilkanaście lat wcześniej - wraz z likwidacją odrębności monetarnej Królestwa - odebrano mu uprawnienia emisyjne. Historia polskiej bankowości centralnej została przerwana na wiele lat. W polskich prowincjach należących do państw zaborczych funkcje emisyjne wykonywały banki centralne tych państw. W XX w. aż cztery instytucje pełniły w Polsce funkcję banku emisyjnego: Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa, Bank Polski SA, Bank Emisyjny w Polsce i Narodowy Bank Polski. Najważniejsze z nich to Bank Polski SA i Narodowy Bank Polski. Działalność Banku Polskiego SA założonego w 1924 r. przerwał wybuch drugiej wojny światowej. Jego władze kontynuowały ograniczoną do niewielu czynności działalność w Londynie, natomiast majątek w kraju został przejęty przez państwa okupacyjne. W końcu 1939 r. w części okupowanego kraju nazwanej Generalnym Gubernatorstwem władze niemieckie powołały Bank Emisyjny w Polsce z siedzibą w Krakowie. W chwili zakończenia wojny istniały więc dwie instytucje emisyjne: Bank Polski SA oraz Bank Emisyjny. W styczniu 1945 r. został utworzony Narodowy Bank Polski, podjęto też decyzję o likwidacji Banku Emisyjnego i cofnięciu uprawnień emisyjnych Bankowi Polskiemu SA (został on zlikwidowany w 1951 r.). Narodowy Bank Polski wykonuje czynności banku centralnego nieprzerwanie od 1945 r. do czasów obecnych. Zasadnicze zmiany w jego działalności przyniósł przełom lat 80. i 90., związany z budową nowego ustroju gospodarczego i politycznego. W ciągu minionego dwudziestolecia Narodowy Bank Polski zyskał pełną podmiotowość i stał się jedną z najważniejszych instytucji państwa z pozycją i zakresem czynności właściwym współczesnym bankom centralnym. Brak ciągłości instytucjonalnej powoduje, że działalność każdego z wymienionych wyżej banków opisywana jest osobno. Charakter tego opracowania i jego ograniczona objętość spowodowały, że w przypisach wskazano jedynie te pozycje, do których odwoływano się bezpośrednio w głównym tekście. (na podst. wyd. NBP 2010)

Centralna Biblioteka Narodowego Banku Polskiego jest biblioteką naukową. Jej istnienie nierozerwalnie wiąże się z istnieniem Narodowego Banku Polskiego - powstała dwa lata po jego utworzeniu, w 1947 r. Kontynuuje tradycję swoich wielkich poprzedniczek - biblioteki funkcjonującej w ramach Banku Polskiego w latach 1828-1885 oraz Biblioteki Banku Polskiego okresu międzywojnia.

Biblioteka posiada jeden z najbogatszych zbiorów w Polsce z zakresu nauk ekonomicznych, w szczególności z dziedziny bankowości, finansów, zarządzania, a także marketingu, prawa czy wiedzy o Unii Europejskiej. Księgozbiór biblioteki liczy ponad 145 tys. woluminów. Są to pozycje cenionych wydawnictw naukowych i profesjonalnych, polskich i zagranicznych. Roczna prenumerata czasopism obejmuje 174 tytuły krajowe i zagraniczne.

Zasoby udostępniane są także elektroniczne, m.in. LEX, IBUK Libra, ProQuest, Jstor czy OECD iLibrary.

 

Cele Narodowego Banku Polskiego 2017-2019

Cel 1. Przeprowadzenie badań i prac analitycznych dotyczących polityki pieniężnej oraz stosowanych narzędzi, szczególnie w kontekście rozwoju sytuacji na światowych rynkach finansowych w ostatnich latach oraz zagrożeń dla stabilności makroekonomicznej. Zaproponowanie możliwych rozwiązań w zakresie polityki pieniężnej i narzędzi jej realizacji Narodowy Bank Polski, jako bank centralny Rzeczypospolitej Polskiej, odpowiada za wartość polskiego pieniądza. Dążąc do realizacji podstawowego celu, którym jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, NBP prowadzi prace analityczne oraz badawcze wspierające prowadzenie polityki pieniężnej. W związku z dynamicznymi zmianami zachodzącymi w otoczeniu zewnętrznym NBP będzie rozszerzał zakres prowadzonych badań i analiz o obszary wymagające stałego monitorowania i nadzoru. Aby zapewnić wysoką jakość prowadzonych badań i analiz, bank centralny wykorzysta nowoczesne narzędzia i modele, dostosowując dostępne instrumenty do zmian zachodzących na rynkach finansowych. Pozwoli to na efektywne prowadzenie polityki pieniężnej.

Cel 2. Działanie na rzecz stabilnego funkcjonowania krajowego systemu finansowego poprzez rozwój działalności analityczno-badawczej na potrzeby nadzoru makroostrożnościowego Zgodnie z ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym Narodowemu Bankowi Polskiemu zostały przydzielone zadania związane z obsługą Komitetu Stabilności Finansowej będącego organem makroostrożnościowym. Nowe obowiązki NBP obejmują dwa obszary: wsparcie analityczne i obsługę administracyjno-organizacyjną. Narodowy Bank Polski będzie rozszerzał zakres analiz oraz dokumentów merytorycznych przygotowywanych na potrzeby Komitetu Stabilności Finansowej, tak aby wesprzeć proces decyzyjny KSF, w szczególności umożliwić Komitetowi poprawną identyfikację zagrożeń dla stabilności finansowej oraz dobór odpowiednich instrumentów mających na celu ograniczanie ryzyka systemowego. Poprzez zapewnienie odpowiednich materiałów analitycznych, uczestnictwo w Komitecie Stabilności Finansowej oraz ścisłą współpracę z innymi instytucjami polskiej sieci bezpieczeństwa finansowego NBP będzie mógł inicjować działania ograniczające lub eliminujące Plan działalności Narodowego Banku Polskiego na lata 2017-2019. W przypadku bezpośredniego zagrożenia dla stabilności systemu finansowego i w czasie sytuacji kryzysowej NBP będzie prowadził działania na rzecz utrzymania i przywrócenia stabilności finansowej. Działania te będą realizowane we współpracy z innymi instytucjami sieci bezpieczeństwa finansowego reprezentowanymi w KSF.

Cel 3. Racjonalizacja procesu gospodarowania znakami pieniężnymi w NBP NBP jest jedyną instytucją w kraju uprawnioną do wprowadzania do obiegu pieniężnego banknotów i monet będących prawnym środkiem płatniczym na obszarze Polski. Celem banku centralnego jest zapewnienie pełnej płynności rozliczeń gotówkowych oraz odpowiedniej jakości znaków pieniężnych wprowadzanych do obiegu. Realizując wyznaczony cel, NBP będzie dążył do poprawy efektywności sortowania banknotów w NBP oraz usprawnienia obrotu gotówkowego w Polsce, przy utrzymaniu wysokiej jakości znaków pieniężnych w obiegu.

Cel 4. Optymalizacja poziomu i struktury rezerw dewizowych oraz procesu zarządzania nimi Rezerwy dewizowe utrzymywane przez NBP służą wzmocnieniu wiarygodności finansowej kraju, ograniczając ryzyko gwałtownego odpływu kapitału bądź wstrzymania dostępu do finansowania na rynkach globalnych. Mogą być także wykorzystywane w celu wsparcia stabilności rynku finansowego, w szczególności kursu złotego, czy krajowego sektora bankowego. Zarządzając rezerwami dewizowymi, NBP dąży do osiągania wysokiej dochodowości portfeli inwestycyjnych przy zapewnieniu wysokiego stopnia bezpieczeństwa dokonywanych inwestycji oraz adekwatnego stopnia płynności środków. W tym celu NBP będzie kontynuował rozszerzanie instrumentarium inwestycyjnego, uwzględniając aktualne uwarunkowania rynkowe, a także rozwijał metody alokacji aktywów oraz zarządzania ryzykiem finansowym.

Cel 5. Zapewnienie dalszego sprawnego i bezpiecznego funkcjonowania systemu płatniczego oraz prowadzenie działań na rzecz ograniczenia wykluczenia finansowego Jednym z głównych zadań NBP jest organizowanie rozliczeń pieniężnych. Działania realizowane przez NBP w ramach tego zadania obejmują działalność operacyjną, regulacyjną i nadzorczą w obszarze systemu płatniczego oraz inicjowanie zmian w tym zakresie. W związku z postępem technologicznym oraz dynamicznymi zmianami na rynku usług płatniczych NBP będzie dążył do utrzymania sprawnego i bezpiecznego funkcjonowania Rozdział 2 10 Narodowy Bank Polski infrastruktury systemu płatniczego oraz wspierał dalszy rozwój systemu płatniczego, w szczególności zapewniający realizację niezbędnych potrzeb rynkowych w zakresie rozliczeń lub rozrachunku płatności. Ponadto, w ramach tego celu NBP będzie działał na rzecz ograniczenia wykluczenia finansowego, prowadząc programy edukacyjno-promocyjne, będzie zapewniał nowoczesne narzędzia usprawniające funkcjonowanie uczestników rynku płatniczego, a także będzie dążył do rozszerzenia oraz usprawnienia badań i analiz w zakresie systemu płatniczego.

Cel 6. Doskonalenie i rozszerzenie badań statystycznych wspierających procesy decyzyjne w zakresie polityki pieniężnej, stabilności systemu finansowego, w tym nadzoru makroostrożnościowego Jako jeden z głównych ośrodków badań statystycznych w Polsce NBP opracowuje dane statystyczne, które stanowią podstawowe źródło informacji o sektorze finansowym oraz bilansie płatniczym. Dane te służą do oceny sytuacji makroekonomicznej kraju i podejmowania decyzji w zakresie polityki pieniężnej, analiz zagrożeń dla stabilności systemu finansowego (w tym dla realizacji celów nadzoru makroostrożnościowego). Zakres prowadzonych przez NBP badań statystycznych ulegać będzie systematycznemu zwiększaniu wraz z rozwojem instytucji i instrumentów finansowych oraz wzrostem zapotrzebowania na coraz bardziej szczegółowe informacje, umożliwiające monitorowanie czynników ryzyka i zagrożeń w systemie finansowym. Istotne z punktu widzenia rozwoju badań statystycznych w NBP będzie także ich dostosowanie do nowych standardów wyznaczanych przez takie instytucje międzynarodowe, jak: EBC, Eurostat oraz MFW.

Cel 7. Optymalizacja struktury organizacyjnej NBP i poprawa efektywności działania instytucji NBP kontynuuje prace nad weryfikacją oraz przygotowaniem optymalnych rozwiązań organizacyjnych w celu poprawy bezpieczeństwa i efektywności wybranych procesów operacyjnych. Planowana jest optymalizacja działań NBP w zakresie: obsługi budżetu państwa, zarządzania dokumentacją, zatrudnienia w obszarach administracyjnych oraz ochrony informacji wrażliwych. Wdrożenie poszczególnych rozwiązań przyczyni się do optymalizacji struktury organizacyjnej banku i zmniejszenia kosztów jego funkcjonowania (wg NBP)



Funkcje Rady Ppolityki Pieniężnej

Zgodnie z art. 227 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Ustawy o Narodowym Banku Polskim, Rada Polityki Pieniężnej jest organem NBP.

Rada Polityki Pieniężnej ukształtowała się w dniu 17 lutego 1998 r. W skład Rady wchodzą:

  • Przewodniczący Rady, którym jest Prezes NBP,
  • 9 członków, powoływanych w równej liczbie przez: Prezydenta RP, Sejm i Senat.

Członkowie Rady Polityki Pieniężnej powoływani są na 6 lat.

Zgodnie z art. 12 Ustawy o NBP, Rada Polityki Pieniężnej:

  • ustala corocznie założenia polityki pieniężnej i przedkłada je do wiadomości Sejmowi równocześnie z przedłożeniem przez Radę Ministrów projektu ustawy budżetowej,
  • składa Sejmowi sprawozdanie z wykonania założeń polityki pieniężnej w ciągu 5 miesięcy od zakończenia roku budżetowego,
  • ustala wysokość stóp procentowych NBP,
  • ustala zasady i stopy rezerwy obowiązkowej banków,
  • określa górne granice zobowiązań wynikających z zaciągania przez NBP pożyczek i kredytów w zagranicznych instytucjach bankowych i finansowych,
  • zatwierdza plan finansowy NBP oraz sprawozdanie z działalności NBP,
  • przyjmuje roczne sprawozdanie finansowe NBP,
  • ustala zasady operacji otwartego rynku.

Rada Polityki Pieniężnej dokonuje oceny działalności Zarządu NBP w zakresie realizacji założeń polityki pieniężnej i uchwala zasady rachunkowości NBP, przedłożone przez Prezesa NBP. (źródło: NBP)


HISTORIA BANKOWOŚCI W POLSCE

W styczniu 1924 r. Sejm uchwalił słynną reformę walutową, która pozwoliła przezwyciężyć katastrofę hiperinflacji i związany z nią chaos w gospodarce. W kwietniu 1924 r. w miejsce zniszczonej inflacją marki polskiej wszedł do obiegu złoty, poprzednik naszej obecnej jednostki pieniężnej. Zajął się tym utworzony wówczas Bank Polski - poprzednik Narodowego Banku Polskiego. Te trzy jubileusze mają swego wielkiego bohatera. Jest nim wybitny polityk, ekonomista, ojciec złotego i współtwórca Banku Polskiego SA - Władysław Grabski.

Wypada w kilku zdaniach przypomnieć genezę wspomnianych wydarzeń z 1924 r.
Państwo polskie odrodziło się w końcu 1918 r. Od niemieckich władz okupacyjnych przejęło instytucję emisyjną - Polską Krajową Kasę Pożyczkową. Emitowane przez nią marki polskie stały się tymczasowym, obowiązującym środkiem płatniczym.
Jednak już w grudniu 1918 r. zapowiedziano, że w przyszłości zostanie utworzony Bank Polski. Nowy bank emisyjny miał nawiązywać swą nazwą do instytucji, która od 1828 r. zajmowała się sprawami monetarnymi i gospodarczymi w okresie krótkotrwałej autonomii Królestwa Polskiego.
W lutym 1919 r. zapowiedziano wprowadzenie złotego w miejsce marki polskiej. Miało to być nawiązanie do długiej tradycji monetarnej. Złoty polski był bowiem jednostką pieniężną stosowaną w dawnej Polsce już w końcu XV wieku. Nawet w czasach porozbiorowych, gdy w obiegu był obcy pieniądz, przywiązanie do złotego było silne. Złoty polski był np. odpowiednikiem 15 kopiejek w codziennych rachunkach.
W odrodzonej w 1918 r. Polsce w obiegu była marka polska. Walcząc o ustalenie swych granic i dysponując nikłymi dochodami skarbowymi, Polska ciągle powiększała swe zadłużenie. Dług Skarbu finansowano drukiem pieniądza. Szybko rósł jego obieg i podobnie szybko spadał kurs marki polskiej. W połowie 1923 r. inflacja osiągnęła fazę hiperinflacji. Ceny rosły z miesiąca na miesiąc w tempie 50 proc., a nawet wyższym.
W połowie grudnia 1923 r. Władysław Grabski został premierem i jednocześnie zatrzymał tekę ministra skarbu. Zamierzał zrównoważyć budżet i pozyskać dochody z podatku majątkowego oraz uniknąć pożyczek zagranicznych. Na przełomie lat 1923-1924 katastrofa monetarna była już oczywista. Miesięczny wzrost cen przekraczał 150 proc.
Sejm w dniu 11 stycznia 1924 r. uchwalił ustawę o naprawie Skarbu Państwa i reformie walutowej.
20 stycznia ustanowiono statut Banku Polskiego i nadano mu wyłączne prawo emisji banknotów. Organizacją Banku zajął się pięcioosobowy komitet, któremu przewodniczył przyszły prezes Stanisław Karpiński.
Zgodnie z ówczesnymi wzorami, powstał bank centralny w formie prywatnej spółki akcyjnej, co miało zapewnić jego niezależność. Akcje Banku objęło 176 tys. akcjonariuszy. Skarb Państwa miał tylko 1 proc. akcji.
Bank rozpoczął działalność 28 kwietnia 1924 r. Dokonał wymiany marek polskich w relacji 1 800 000 marek za 1 złotego. Złoty był równy frankowi złotemu (czyli szwajcarskiemu). Początkowo dobra sytuacja w budżecie i bilansie płatniczym oraz zgromadzone rezerwy złota i dewiz dawały poczucie stabilizacji i zapewniały sukces reformy.
Jednak sukces ten okazał się krótkotrwały. W 1924 r. wielki nieurodzaj zbóż i głęboki kryzys w przemyśle, a w 1925 r. załamanie w bilansie płatniczym radykalnie osłabiły kurs złotego. Interwencje walutowe Banku Polskiego były nieskuteczne. Bojąc się spadku skromnych rezerw złota i dewiz, Bank wycofał się z obrony kursu złotego. Premier Grabski w listopadzie 1925 r. podał się do dymisji. Pod wpływem sytuacji gospodarczej znów pojawił się deficyt budżetu. Rząd finansował wydatki emisją państwowych znaków pieniężnych, w tym bilonu. Wróciła inflacja, którą nazwano inflacją bilonową. Ceny rosły w tempie rocznym przekraczającym 15 proc. Dopiero polepszenie koniunktury poprawiło budżet i bilans płatniczy oraz zaczęło stabilizować kurs złotego.
Ustabilizował się on ostatecznie w 1927 r. dzięki pożyczce międzynarodowej. Złoty pozostał walutą stabilną i silną do końca okresu międzywojennego. Choć nie brakowało dyskusji o polityce pieniężnej Banku Polskiego, to jednak - bez wątpienia - był on bardzo ważną instytucją w II Rzeczypospolitej.
W 1945 r. rozpoczął działalność Narodowy Bank Polski. Zaczął funkcjonować jako bank państwowy pod nadzorem ministra skarbu. NBP szybko skupił świetne kadry, w tym sztab pracowników Banku Polskiego. Ich fachowe umiejętności i doświadczenie były wielką siłą NBP przez wiele lat.
Początkowo NBP przyjął zasady skopiowane ze statutu Banku Polskiego. Zakładano, że będzie on bankiem emisyjnym, nieangażującym się w bezpośrednie finansowanie przedsiębiorstw. Jednak szybko gospodarka nakazowo-rozdzielcza zasadniczo zmieniła rolę NBP i pieniądza. Już na początku 1946 r. powierzono NBP kontrolę finansową i bezpośrednie finansowanie górnictwa, hutnictwa i przemysłu włókienniczego.
Narodowy Bank Polski stopniowo stawał się monobankiem - monopolistą w dziedzinie nie tylko emisji pieniądza, ale także udzielania kredytu i gromadzenia oszczędności. Innymi słowy, stawał się kolosem, ale zależnym od zewnętrznych decyzji politycznych i administracyjnych. Złoty zaś stał się cieniem realizowanych planów, będąc wyłącznie walutą wewnętrzną, niewymienialną na inne waluty. Był też z trudem wymienialny na towary, bo nieodłączną cechą gospodarki centralnie planowanej były kolejki oraz braki na rynku. Nic więc dziwnego, że złotego wypierały dolar i inne waluty obce.
Jednak nawet w warunkach ustrojowych ograniczających rolę banku centralnego, NBP wykonywał prace, które przyczyniały się do racjonalizacji procesu gospodarowania. Wymienić tu trzeba zwłaszcza organizowanie rozliczeń bezgotówkowych, obsługę budżetu, gospodarowanie skromnymi rezerwami dewizowymi i opracowywanie bilansu płatniczego oraz innych syntetycznych bilansów gospodarki narodowej.
Dopiero koniec lat osiemdziesiątych zapoczątkował powrót złotego do świata prawdziwego pieniądza. Dzięki reformom udało się przywrócić złotemu zdolność pełnienia funkcji narodowego pieniądza, a Narodowemu Bankowi Polskiemu nadano rolę banku centralnego, odpowiedzialnego za wartość polskiego pieniądza.
Na początku 1990 r. problemem był wysoki stopień dolaryzacji gospodarki. Zasoby pieniężne obejmowały w 75 proc. waluty obce, a w 25 proc. złote w gotówce i na rachunkach bankowych. W krótkim okresie udało się odwrócić te proporcje. Po wielu latach odgórnego hamowania ruchu cen i zniekształcania ich struktury oraz wskutek odziedziczonego ogromnego deficytu, w 1989 r. doszło do wybuchu inflacji, która osiągnęła poziom czterocyfrowy, ale dość szybko zeszła do wymiaru dwucyfrowego. Wprowadzenie ograniczonej wymienialności złotego zbliżyło go do prawdziwego pieniądza.
W 1995 r. przeprowadzono denominację złotego, która przeszła do historii jako "skreślenie czterech zer". Unormowanie sytuacji płatniczej pozwoliło wówczas zapoczątkować kształtowanie kursu złotego na rynku walutowym oraz zapewnić złotemu status waluty wymienialnej według standardu międzynarodowego.

Do istotnych zmian doszło po 1997 r. Nowa Konstytucja zapewniła mocną pozycję Narodowego Banku Polskiego w systemie instytucji publicznych i związała politykę pieniężną z nowym organem NBP - Radą Polityki Pieniężnej. Sprawowanie nadzoru nad bankami powierzono Komisji Nadzoru Bankowego, a jego realizację Generalnemu Inspektoratowi Nadzoru Bankowego, wydzielonemu w strukturze NBP. W ten sposób dbałość o złotego oraz czuwanie nad stabilnością systemu finansowego stały się głównymi celami działalności polskiego banku centralnego.

Po wielu latach Narodowy Bank Polski stał się bankiem centralnym opartym na njlepszych wzorach. (źródło: NBP)


 

 

Copyright Baranowski [2015-2017]. All Rights Reserved

 

Valid HTML 4.01 Transitional

Poprawny CSS!